Armią kartagińską, która rozgromiła legiony rzymskie pod Kannami, dowodził Hannibal Barkas. Bitwa rozegrała się 2 sierpnia 216 r. p.n.e. w czasie II wojny punickiej. Hannibal pokonał liczniejszą armię rzymską, stosując manewr podwójnego oskrzydlenia, znany jako manewr kanneński.
Dlaczego Hannibal wygrał pod Kannami?
Rzymianie mieli wyraźną przewagę liczebną, lecz ich zwarty szyk ułatwił Kartagińczykom przeprowadzenie zaplanowanej pułapki. Centrum armii Hannibala, złożone głównie z Galów i Iberów, stopniowo wycofywało się pod naporem legionów. Wciągnęło to Rzymian coraz głębiej w ugrupowanie przeciwnika.
W tym samym czasie kartagińska piechota na skrzydłach zaatakowała odsłonięte boki rzymskiego szyku. Jazda Hannibala najpierw rozbiła słabszą konnicę rzymską, a następnie uderzyła od tyłu na legiony. Rzymianie zostali otoczeni i stłoczeni w tak dużej masie, że wielu żołnierzy nie mogło skutecznie używać broni.
O zwycięstwie zdecydowało kilka czynników:
- Manewr kanneński – planowe wycofanie centrum i zamknięcie Rzymian w podwójnych kleszczach.
- Wykorzystanie silnej jazdy kartagińskiej do rozbicia rzymskich skrzydeł i zaatakowania piechoty od tyłu.
- Wybór pola bitwy, na którym Hannibal mógł sprawnie użyć konnicy.
- Błędy rzymskich dowódców, Gajusza Terencjusza Warrona i Lucjusza Emiliusza Paulusa, w tym nadmierne zagęszczenie szyku piechoty.
Jakie znaczenie miała bitwa pod Kannami?
Bitwa pod Kannami stała się jedną z największych klęsk militarnych w historii Rzymu. Zginęły dziesiątki tysięcy Rzymian i ich sprzymierzeńców, a wśród poległych znalazł się konsul Lucjusz Emiliusz Paulus. Starcie uznaje się za klasyczny przykład całkowitego okrążenia armii przeciwnika i do dziś analizuje w historii sztuki wojennej.
Mimo zwycięstwa Hannibal nie zdobył Rzymu. Sukces taktyczny nie doprowadził więc do ostatecznego rozstrzygnięcia II wojny punickiej. Rzym odbudował siły, a kilka lat później pokonał Kartagińczyków pod Zamą.
